Seyahat Güzellemeleri ve Influencer’lık Müessesesi

Güzelleme: Türk Halk Edebiyatı nazım türlerindendir. Bir kimseyi, bir güzeli, bir yeri, herhangi bir tabiat manzarasını övmek maksadıyla söylenen şiirlere denir.

Bir de Cemal Süreyya’nın unutulmaz şiiridir tabii ki…

Not: Çok sıkıcı olmaması adına araya konu ile alakası olmayan fotoğraflar koydum.

 

Gerçekten seyahat etmek zorunda mıyız?

Doğal olarak seyahat bloğu sahibi hemen herkesin hayali, gezip tozarken elde ettikleri deneyimleri yani gezip gördüklerini, yiyip içtiklerini blog sayfalarında paylaşıp, bu meşguliyeti de para getiren bir işe dönüştürmektir. Yani hem gezmek hem de gezerken para kazanmak.

Mesela Two Monkey Travel Group isimli sitede okuduğum bir makaleye göre bu işin piri Nomadic Matt ayda 50 Bin dolardan fazla kazanıyormuş. Keza Instagram fenomeni çift Jack Morris ve kız arkadaşı Lauren Bullen’ın (@gypsea_lust) her bir fotoğraf karşılığında aldıkları rakam da 7 Bin Pound’muş.

Tabii ki bunlar uç örnekler ama sadece yazdıkları veya üretikleri farklı türde içeriklerle hayatını sürdürüp gezen bir sürü blogger, Instagrammer, Youtuber ve başka havalı isimler ile anılan “Influencer” seyyah var. (Bizim ülkemizde de var, ama başıma bir iş gelmesin, bu yazıda sadece yabancılardan söz ettim…)

Hal böyle olunca doğal olarak da seyahat ciddi bir pazar haline dönüşüyor. Geçenlerde Matador Network’de okuduğum bir makalede  yazar Matt Hersberger’in sarf ettiği şu cümle çok doğru sanırım: Travel is the new consumerism. (Seyahat yeni tüketimciliktir, “tüketimi özendirme”dir)

Gerçekten yılda 1 Milyardan fazla insanın kendi ülkesinden başka bir ülkeye eğlence amaçlı seyahat ettiği günümüzde, sürekli “tüket tüket” diyen Kapitalizm’in bu sektörü atlamasını bekleyemezdik değil mi?

Paris is always a good idea, Paris her zaman iyi bir fikirdir. Audrey Hepburn’ün dediği gibi. Mesela ben Influencer olsam çok ama çok orjinal bir fikrim olmadıkça asla Paris hakkında yazmazdım. Paris’de geçen o kadar çok film, o kadar çok roman var ki. Veya daha önce çekilmemiş bir Paris karesine rastlayabilir misiniz? Evet Paris her zaman iyi bir fikirdir ama…

Bloglardaki o seyahat güzellemelerinin altında yatan biraz da bu, ne dersiniz?

“İşinizi bırakın, plazalara hapsolmayın, 9’dan 5’e aynı odada çalışmaktan sıkılmadınız mı?, boş verin kariyerinizi, hayat kısa tadını çıkarın, özgür olun, seyahat özgürlüktür, seyahat insanın kendine giden yoldur, seyahat ettiğin kadar varsın, bak burası ne güzel, gezmek harika, hadi siz de hemen bir bilet alın ve seyahat edin vs vs…” 

Neredeyse tüm seyahat blogları benzeri seyahat güzellemelerinden geçilmiyor değil mi? Seyahat etmek olmazsa olmazmış, zorunluymuş, hatta seyahat etmeyen adam bile sayılmazmış gibi.

Öyle mi gerçekten?

Yukarıda da sözünü ettiğim Matt’in makalesinin başlığı şuydu: “Sanki seyahat etmek tüm sorunlarımızı giderecekmiş gibi davranmayı bırakmamız gerekiyor”. (We need to stop pretending travel will fix all of our problems)

Kesinlikle katılıyorum.

“Faro del Fin del Mundo”, Dünyanın Sonundaki Fener. Güney Amerika’nın en ucunda, en güneydeki şehir Ushuaia’nın açıklarında. Fakat Jules Verne’nin feneri bu değil. O da yakınlarda ama bu o değil. Zaten kitabı okuduysanız bunun kitapta sözü edilen fener olamayacağını da anlarsınız…

Sizce de “seyahat etmek” gereğinden fazla abartılmıyor mu? Çok ya da az, hasbelkader veya isteyerek ve planlayarak seyahat eden ve blog sahibi “neredeyse” herkes öyle büyük laflar ediyor ki sanırsınız şu dünyada var olmanın tek koşulu seyahat etmek.

Ve “Seyahat ettiğin kadar varsın” düşüncesini sürekli pompalayıp gözümüze sokan, satın aldığınız gereksiz şeylerin yanında bir de seyahat ederek de para harcayın, tüketin ve hatta paylaşın ki başkaları da özensin hemen koşup bir uçak bileti alsınlar, bir yerlere gitsinler, para harcasınlar diyen de bildiğimiz o kapitalist düzenin ta kendisi.

Hatta düşününce bir yerlere kaçıp modern hayata özgü pek çok şeyden ve en çok da Kapitalizmden kaçan günümüz seyyahlarının pek çoğu bilmeden yine Kapitalist düzene hizmet etmiş olmuyorlar mı? Bilerek veya bilmeyerek başkalarını yola düşmek konusunda özendiren bu Influencer seyyahların küresel ısınma üzerindeki olumsuz etkilerini kafaya takanlar bile var. Biliyorsunuz hava taşımacılığının çevre üzerinde derin izleri de var. Atmosfere giderek artan miktarlarda karbondioksit, su buharı ve nitrik asit bırakan uçaklar, küresel ısınmanın üzerine tuz biber ekiyorlarmış…

Sosyal medyada gördüğümüz o seyahat edenler nasıl da Nirvana’ya ulaşıyorlar, ne kadar aydınlanıyorlar, ne kadar ileri gidiyorlar, nasıl da kendilerini keşfediyorlar, değil mi? Ve nasıl da sürekli eğleniyorlar ve mutlular…

Bir de o “zavallı” beyaz yakalılar var: Nedir işlerinden ayrılmayıp hala plazalarda çalışan ve dünya turuna çıkmayan, çıkmayı düşünmeyen o beyaz yakalıların seyahat bloggerlarından çektiği? Şamar oğlanına döndüler.

Ne bileyim bir fani gezmek istemiyor diye bu onu gezenlerden daha akılsız mı yapıyor? Ayrıca insan doğası birden fazla tutkuya izin vermiyor mu? Sözgelimi bir insan hem beyaz yakalı kariyerinde ilerleyip hem de seyahat edemez mi? Kimin nasıl mutlu olacağına bloggerlar mı karar veriyor? Seçtiği ve severek yaptığı mesleğinde ilerlemek uğruna “seyahat etmemek” çok mu kötü? Ve başıma bir iş gelmeyecekse: 20’li yaşlarda terk edilen hangi kariyerdir yahu? 

Havana, Küba. Küba devrimi 1959 yılında bittiğine göre bu ülkede en yenisi 1959 model, bunun gibi binlerce klasik Amerikan otomobili var. Ve yakında “maalesef” sokaklar yenileriyle dolacak…

Bağışlayın, sizleri hayal kırıklığına uğratmak istemem ama seyahat etmeyi sevmeyen insanlar da var. Yine bağışlayın ama “aydınlanmanın” veya kendini keşfetmenin, seyahat etmekle doğrudan bir ilgisi falan da yok.

Bizim meslekte çok kullandığımız bir cümle vardır: “Tıpta hastalık yoktur, hasta vardır” deriz. Aynı hastalık farklı bireylerde çok farklı seyredebilir, farklı tablolar görebilirsiniz anlamında…

İşte seyahatin etkileri de böyledir. Kişiden kişiye farklıdır.

İngiliz tarihçi Thomas Fuller’ın dediğine katılmamak elde değil: “Seyahat etmek akıllı bir adamı daha iyi ve aptalı daha kötü yapar.”

Ve ne demiş Fuzuli: “Mey biter saki kalır. Her renk solar haki kalır. İlim insanın cehlini alsa da, hamurunda varsa eşeklik; baki kalır.” Seyahat de öyle işte… Hamurunuzda yoksa dünyayı da gezseniz, “yüzbilmemkaç” ülke de görseniz ne aydınlanırsınız ne de kendinizi bulursunuz.

Ama hamurunuzda varsa evden çıkmadan, okuduğunuz bir kitapla bile kendinize doğru fersah fersah yol kat edebilirsiniz.

Burada hemen bana, Mark Twain’den bir alıntı ile yanıt verebilirsiniz tabii ki: “Ön yargı, bağnazlık ve dar görüşlülüğün en iyi tedavisi seyahattir.” diye. Haklısınız ama o zaman ben de size derim ki keşke herkeste işe yarasaydı, bakınız; “3 ülke gezen de blogger oldu…” diye yazan bloggerler.

Yani naçizane demem odur ki bir insanı değerlendirirken kriter olarak sadece seyahat etmesini almayın, seyahat etmiş insanları da gözünüzde çok büyütmeyin.

Ve bu kapitalist düzende Sosyal Medya Influencer’larından da çok fazla etkilenmeyin… (Malum influence; etkilemek, etkili olmak demek. Kolay mıdır bir insanı etkilemek, üzerinde etki sahibi olmak, biraz çaba gerektirmez mi?)

Geçenlerde facebook’daki bir paylaşımın altına yaptığı yorumda Eatravels‘dan sevgili Şölen şöyle demişti; “Bu Influencer’lar bende alerjiye neden oluyor…”

Haklı, ben de aynı şeyi çok sık hissediyorum. (Bu arada Influencer olarak blogger, Instagrammer, Youtuber vb herkesi kastediyorum…)

Titicaca Gölü, Bolivya. Güney Amerika’da, Peru ve Bolivya arasında yer alan bu dünyanın en yüksek gölünde, gölün en dar yerindeki Tiquina Boğazındandan…

Şu aralar bu “bedava seyahat eden” Influencer tayfasına karşı genel bir tepki de yok değil. Hele de geçenlerde sosyal medyada yer alan malum olaydan sonra.

Hatırlarsınız belki; bol miktarda takipçisi olan Vlogger Elle Darby, Dublin’deki bir otele mail yazıp ücretsiz konaklama talep eder. Aslında konaklama karşılığında otelin tanıtımını yapacaktır. Otel sahibi de Elle’yi kendi Facebook sayfalarında ifşa eder. “Nedir bu çektiğimiz sizden bedavacılar, bu değirmenin suyu nereden geliyor , kaç kişiye maaş veriyoruz biliyor musunuz?” mealinde şeyler yazar. Olay sosyal medyada paylaşılır, tartışılır en sonunda da, bence tabii ki, hem Elle hem de otel (The White Mose Cafe) kazanırlar… Çok merak ettiyseniz Elle’nin yazdığı mail ve otelin verdiği yanıt işte burada. Altında 40 binden fazla beğeni ve 6 binden fazla yorum var. Sonuçta hem Elle hem de otel kazanırlar, demiştim değil mi?

Bizler hala “bedavacılar” olarak görsek de “Influencer”lar aslında bir iş üreten ve verdikleri hizmet karşılığında para kazanan insanlar.

Sözgelimi yukarıdaki olayda otele mail yazan Elle değil de CNN Travel’da yayınlanmış bu makaledeki dünyanın en iyi 10 Seyahat Influencer’ından biri olsaydı otel yine aynı şekilde davranabilir miydi? Veya Instagram’da 10 Milyonun üzerinde takipçisi olup da otelinden veya restoranından bir kare paylaşan müşterisinden, check out veya hesap ödeme sırasında para talep eder miydi?

Gerçekten klasik reklamların yerini Influencer’ların ürettiği içeriklerin aldığının farkında değil miyiz?

Gezimanya yöneticisi Murat Özbilgi, Turizm Ajansı’ındaki “Ya reklama milyonlar harcayın ya da bu yazıyı okuyun” başlıklı yazısının bir bölümünde şöyle diyor:

“En basit tanımıyla içerik pazarlama tüketicilerin hoşuna gidecek tarzda içerikle yapılan pazarlama işine verilen isim. Kendinizden bahseden, tesisinizi, turlarınızı, ürün ve hizmet kalitenizi öven reklamların bir müşteri adayı için gerçekten çok sıkıcı olduğundan emin olabilirsiniz. Bunun yerine onların Internet’te görmek istediği tarzda içerikler üretip, onlarla ilişkinizi bu düzlemde kurmak zorundasınız. Nefretle kapatılan reklamlara dünya kadar paralar saçmaktan ancak bu şekilde kurtulursunuz.”

Kabul edelim veya etmeyelim Influencer’lar var. Bedava konaklayacaklar, eğlenceli, lüks hayatlarını gözümüze sokacaklar, bedava seyahatlere gidecekler ve bazılarımıza göre “hiçbir iş yapmadıklları” bu işten de para kazanacaklar.

Peki bu işlerin gerçekten kolay olduğunu mu sanıyorsunuz? En son ne zaman 1791 sözcükten oluşan bir yazı yazdınız mesela? (Bu yazıdaki toplam sözcük sayısı ve üstelik ben bu işten hiç para kazanmadım…)

Seyahat edeceksiniz, yazacaksınız, fotoğraf veya film çekeceksiniz, ürettiğiniz içerikler başkaları tarafından beğenilecek, takipçileriniz olacak, takipçilerinizin güvenini kazanacaksınız, herkesin paylaştığı klişeler dışında farklı şeyler sunacaksınız, orjinal olacaksınız, sürekli çalışacaksınız. O “bedava” seyahatler o kadar da kolay değil yani…

Her zamanki gibi dışarıda işler biraz daha farklı. Gezimanya’nın 2015 yılındaki Seyahat Blogları yarışmasını kazandıktan sonra ödül olarak Sri Lanka’da TBCAsia’nın düzenlediği Seyahat Bloggerları Konferansına katılmıştım. Orada, aralarında yukarıda söz ettiğim makaleye göre dünyanın en iyi 10 Seyahat Influencer’ından ikisinin, The Blonde Abroad Kerstin ve Travel Babbo Eric’in de aralarında bulunduğu 20 kişilik bir grupla seyahat etme fırsatım oldu.

Darjeeling ve arkada Kangchenjunga. Dünyanın en yüksek 3. zirvesi: 8586 metre yüksekliğinde. İsmi “karların 5 Hazinesi” anlamına geliyor. Kuzey Hindistan.

Bizler hala “kime gezgin kime turist denir” gibi dangalakça tartışmalarla uğraşırken “profesyonel gezgin” Influencer’ları işlerini icra ederken görmek çok ilginç gelmişti.

Sözgelimi gruptaki bloggerlerdan mottosu “tek başına seyahat” olan birtanesi yanında asistanıyla dolaşıyor ve benim çok heyecan duyduğum mekanlarda, ne bileyim mesela Sigiriya’da, hem de ilk kez orada olmasına rağmen sadece Instagrama koyacağı selfie’yi dert ediyor, istediği kareyi çektikten ve hemen paylaştıktan sonra da etrafıyla pek ilgilenmiyor diğerleriyle muhabbet ediyordu. Biz doktorlar ne zaman bir araya gelsek konu eninde sonunda ne kadar kazandığımıza gelir. O gruptaki profesyonellerin Sri Lanka’da yaptıkları da aynıydı…

Diğer taraftan kimse de bunu yadırgamıyordu. Çünkü onlar için Sri Lanka’daki konferans yaptıkları işin bir parçasıydı. Karşılığında hayatlarını kazandıkları işleri. Sri Lanka’yı tanıtmaları isteniyordu, onlar da tanıttılar.

Şimdilerde biz alerji oluyor, şikayet ediyor, neredeyse içerik üreten herkesi bedava konaklama veya yemek için yazmakla şuçluyor, herşey mi güzel yahu abartmayın falan diyoruz ya. Tabii ki öyle değil ama bu bizlerin, takipçilerin ve Türk Influencer’ların –önemli bir kısmının- içerik pazarlama işini henüz tam olarak sindirememizden kaynaklanıyor.

Elbette zamanla Türkçe yazılan 300 kadar seyahat bloğu arasında (Türk Youtuber, Instagrammer’lar da var tabii ki ve sayıları çok daha fazla) gerçekten “Influencer” olabilenlerin sayısı artacaktır. Takipçiler de seyahat güzellemesi yapmak yerine “olabildiğince” dürüstçe yazanların farkına varacak, ama sonuçta bu işlerin kaçınılmaz bir şekilde kapitalist düzenin sonucu olduğunu anlayacaklar ve beklentilerini de ona göre belirleyeceklerdir. Cedi Osman’ın saçlarını Clear şampuan ile yıkadığına veya Scarlet Johansonn’un Dolce § Gabbana parfüm kullandığına inananlar için o zaman da yapacak bir şey olmayacak tabii ki…

Sosyal medya iyidir ama her okuduğunuza gözü kapalı inanmayın.

Ve bence gerçek gezgin, bağışlayın ama, yazdıklarından para kazanmayandır. Hatta belki de hiç yazmayandır.

 

Seyahat Güzellemeleri ve Influencer’lık Müessesesi” üzerine 13 düşünce

  1. Gezginleri, bloggerları deneyimleriniz ile eleştirel bir bakış açısı ile özetlemişsiniz. Seyahat etmek bir bakıma kendini bulma ise tutkuya dönüşür, ancak biliyorum ki köklerin nerede ise oraya geri dönersin. Gerçek gezgin yazdıklarından para kazanmayan ve hiç yazmayandır demişsiniz, kapatalist düzende insanların tüketimini arttırmak için çareler bulmuş, gezginler yada bloggerlarda bunlardan biri ise, peki hiç yazı yazmayan yada yazılarından para kazanmayan gezginleri nereden bulacağız? Hazır tüketime dayalı sosyal medya kaynakalarından mı? İşte bu çok zor.

    • Yazmayan veya yazdıklarından para kazanmayan ama gezmiş birileriyle bir şekilde karşılabilir ama hayal kırıklığına da uğrayabilirsiniz. Sözcüklere takılmamalı. Tabii ki blogları takip edeceksiniz. Aralarında para kazandıkları halde harika içerikler üretenler de var. Bu ayrımı yapmak, yapabilmek önemli… Teşekkür ederim yorumunuz için

  2. Yazınızı 2 kez okudum. Uzun zamandır üstüne düşündüğüm bir konu. Ben de yollardayım 🙂 Fakat birkaç soruyu sormadan geçmek istemedim: 1-İnsanları her şeyi bırakıp gitme ruh haline sokan çalışma koşulları/popalanan başarı hikayeleri ve hayalkırıklıkları. 2-Yazınızın son cümlesinde “gezgin yazmaz” demişsiniz. Bu da gezgin şöyle olur, böyle olmaz diyerek birbaşka şablon yaratmıyor mu? Gezgin bir seyahatname tutunca gezgin olmuyor mu? 🙂 Kimin gezgin olup olmadığına biz mi karar
    veriyoruz? 3-Asıl sorgulamamız gereken her türlü manipülasyona göre hayatını düzenleyen günümüz bireyinin ruhsal açlığı değil mi?

    • Öncelikle teşekkür ederim. Benim her şeyi bırakıp giden insanlarla bir derdim yok, hiç olmadı. Aralarında çok saygı duyduklarım da var. Asıl derdim bu işin bu kadar “yüceltilmesi” ile ilgili. Yazıda sözünü ettiğim makalelerden birinin başlığı demek istediğimi çok güzel ifade ediyor aslında: “Sanki seyahat etmek tüm sorunlarımızı giderecekmiş gibi davranmayı bırakmamız gerekiyor” Birincisi her şeyi bırakıp gitmek çok kişisel bir şey, hadi siz de yapın denilecek bir şey değil. İkincisi de kesinlikle anlatıldığı kadar “harika, süper” değil… Dürüstçe kötü yanlarını, zorluklarını anlatan bile çok az.
      Gezginlik tanımı ile ilgili hiç bir zaman derdim olmadı. Sadece son cümleye bakarak değil de yazının tamamına bakarak karar vermek daha doğru sanırım. Ama itiraf edelim hepimiz, beğenilmek, takip edilmek için yazıyoruz. Bu da biraz bile olsa bizim seyahat esnasındaki özgürlüğümüzü kısıtlamıyor mu? Ben kendimi bazen “şuranın bir fotoğrafını çekmeliyim, blogda yazarken kullanırım” derken buluyorum mesela:)
      Son cümlenize tabii ki sonuna kadar katılıyorum. Ama bu yazıdaki derdim biraz da yazanlara “abartmayın” okuyanlara da “siz de abartmayın” demekti. Sonuçta seyahat etmek bir hobi, açık kalp cerrahisi değil veya 100 bin kişilik stadyuma mühendislik harikası bir çatı inşa etmiyorsunuz:)

    • Kendini bulmak, aydınlanmak, yolda olmak, yola çıkmak… Bunlar yer, mekan ve zaman gözetmeyen kavramlar… Burada ise kendimize eşlik edeni seçmek bizi tanımlayanlar: Blogger, seyyah, influencer vs vs…Aslında özde kalıp, kaba şekle sığdırmaya çalışmadan -ki günümüz hastalığı- gezin, tozun, yazın, çizin, yazmayın ya da susun derim herkese ayırmadan, ayrışmadan keleği yutturmaya çalışmadan.. Kısaca bütün söylenmesi gerekenler söylenmişken bana da yazınızın altını kırmızı kalemlerle çizip, fosforlularla boyamak düşer.

  3. Gezmeyi çok seven biri olarak şuna katılmıyorum. Seyahat etmek bütün sorunlarımı gidereceğine inanmıyorum evet ama seyahat ettiğimde sorunumu çözmek için dingin bir beyne sahip olduğuma inanıyorum:) makalende yazdığın gezgin-blogger-influencer-seyyah larla ve yazdıklarıyla hiç ilgilenmiyorum aslında ve dediğine kesinlikle katılıyorum para kazanmak için seyahat edilmemeli, bu bir işe dönüşmüş olmamalı yoksa o bloglarda abartı yazılarda kaçınılmaz olacaktır.
    Eline sağlık çok hoşuma gitti harika bakış açısıyla anlatmışsın bir gereksizliği Çağlar bey.

    • Nimet yorumun için teşekkürler. Aslında derdim para kazanmak için seyahat edilmesi değil. Ya da diğer bir deyişle seyahat ederken para kazanmak… İsteyen, istediğini yapsın, keyifli içerik üretiyorsa istediği kadar para da kazansın. Ama seyahat’i o kadar da çok abartmasın. Sonuçta sadece bir hobi… Sevgiler

  4. Güzel yazı eline sağlık. Keyifle okudum

    Bisikletle 8 yıldır gezerim son 6 senedir de hep yoldayımdır. Beni bilmiyor olman mümkün. Seyahat tarzım ülkemizde pek tercih edilen bir tarz değil.

    Sosyal medya hesaplarımda reklam yok, içerik reklamı yok, Sponsor reklamı yok. Paylaşımlarımı bir kere bile sponsorlu tanıtım yaparak paylaşmadım. Web sayfamda yazılar arasında reklam yok, Ana sayfada reklam yok, içerik reklamları da yok evet destekleyen firmalar var ama onların reklamlarını da yazılar arasında, sosyal medyamda görmezsin veya içerik reklamları da yazılar arasında yok. O yukarıda bahsettiğin arkadaşlar kadar olmasa da fena sayılmayacak bir gelir var ki yıllardır öğrencilere, sporculara burs verir başka işler yapar ve 46. ülkemdeyim 72000km pedal çevirmişim. Sayfam da detaylıca yazar. 8 yıldır yazar ve Fotoğraflar video ya çekerim. Canım istediği zaman içerik girer, fotoğraf yükler, paylaşırım. isteğim yerde istediğim kadar kalır, canımın istediği yere giderim. Bu arada aileden zengin biri de değilim. Bunları anlattım çünkü yukarıda ki kalıplara uymadan gezen paylaşan, üreten model de var ülkemizde bunu böbürlenmek için yazmadım sadece o güzel yazının sonuna dokunmak istedim. 🙂 Çünkü bu noktaya yazarak geldim Açık söylim Ben de beklemiyordum ama öyle oldu. Aileme arkadaşlarıma yazarken bu hale geldi.
    Üstelik öyle yazdığın gibi çıkın gezin tantanları da yoktur sayfada. Ha bence yukarı da yazdıklarını yaparak gezenlerde sistemi çok güzel kullanan insanlar kötü birşey yapmıyorlar. Dediğin gibi işlerini yapıyorlar ve kolay değil o arkadaşlarla yolda karşılaşıyorum ve hakikaten ne kadar yorulduklarını görüyorum. Ha benim avantajım şurada oluyor Bisikletle Dünya turu atıyor olmam fakat Büyük risk kelle koltukta ne zaman ne olacğı belli değil. Tek başımayım çöllerde zirvelerde yollarda ama her metresine değer

    Yazmayı sevdiğim için yazıyorum, bisiklete binmeyi sevdiğim için bisiklete biniyor ve dünyayı geziyorum yaşam tarzımı da bu diyebilirim.

    Şuan Arjantindeyim Patagonya’dan Alaska’ya doğru gidiyorum sonrasında Yeni zenlanda Avusturalya, ve Güney Asyayı da bisikletimle gezip 2022 gibi gelirim. Bakalım o zamana kadar bu yolculuk nasıl şekillenecek ben de merak etmiyor değilim.

    Sevgiler Selamlar

    Gürkan Genç

    Not: Bu güzel yazını okuyup sonrasında bu yorumu okuyan ve ilk defa adımı duyanlar da sayfama belki girip bakacaklardır. Bu da iletişimin güzel bir yanı

    • Gürkan Hocam sizi bilmemek, hele de bu yazıyı kaleme almış biri olarak bilmemek mümkün değil, yaptıklarınızı hayranlıkla takip ediyorum. Hatta siz Botswana’daydınız o sırada sanırım, Facebook sayfanızda mesajlaşmıştık, oralarla ilgili bir konuydu ama ayrıntıları anımsamıyorum. Yorumunuz için çok teşekkür ederim.
      Hala isminizi duymayan kaldıysa onlar için de sayfanınızın linkini bir de buraya koyayım : http://www.gurkangenc.com

  5. Bir gezimde Rus bir gezginle tanışmıştım.Üç gün birlikte gezmiştik.Ben onlarca fotoğraf çekerken,o hiç fotoğraf çekmiyordu.
    Muhteşem güzellikteki yerlerde bile fotoğraf çekmedi.Neden fotoğraf çekmiyorsun dediğimde ben gönlümle,beynimle,gözlerimle geziyorum,fotoğraflıyorum dedi.
    Hayli dikkatimi çekmişti bu.Zevk meselesi diye bakıyorum.İsteyen fotoğraf çeker sevdikleri ile paylaşır,bundan mutlu olur.
    İsteyen de bu Rus arkadaş gibi yapar.
    Yiyecek bulmada zorlanan insanların olduğu bu zamanda durmadan gezdiği yerden foto atmayı doğru bulmayan insanlarda mevcut aramızda.
    Herkesin kişisel tercihi,kısıtlamamak lazım.
    Ülkemizde yüzlerce binlerce gezgin var.İnsanların gezmeleri,yeni insanlar,kültürler tanımaları güzel bir şey.
    Gerçekten gezip başka kültürleri,insanları,inançları görünce aşırlıkları terkediyor insan.Bu konuya(beyaz yakalılar vs) iyi değinmişsiniz.
    Kimseyi de seyahate zorlamamak gerek.Bırakalım insanlar nasıl mutlu oluyorsa öyle yapsın.
    Güzel bir yazı olmuş.

    • Çok teşekkürler yorumunuz için. Sözünü ettiğiniz Rus gezgin aklıma Walter Mitty’in Gizli Yaşamı filminde Sean Penn’in canlandırdığı fotoğrafçı karakterini anımsattı. Hani uzun süre beklediği Kar Leoparını gördüğünde fotoğraf çekmek yerine sadece hayvanı izler ya… Yanındaki Walter sorar “Ne zaman çekeceksin diye?” Sean Penn de şöyle der: “Bazen çekmem. Eğer o anı seversem, yani kişisel olarak, kameranın o anı bozmasını istemem. O anı yaşarım, o anın içinde kalırım…”
      Evet bırakalım insanlar nasıl mutlu oluyorlarsa öyle olsunlar…

  6. Merhabalar, nasilsiniz? Cok hos ve kaydadeger bir yazi tebrik ederim cok aciklayici ve tam bir metin olmus. Ben de gezginlik ve fanzin kulturlerini anlattigim bir faznin hazirliyorum, izninizle yaziyi kullanmak istiyorum. Eger gormek isterseniz diger iki sayiyi yollayabilirim. Simdiden tesekkurler 🙂

Serdar için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir